AI কাহিনীকাৰ আৰু বৰ্ণনাকাৰী

এটা উপত্যকাত য'ত মেঘবোৰ ৰূপালী জলাশয়ৰ দৰে জমা হৈছিল, শেষ ড্ৰেগনে বাস কৰিছিল। তেওঁ পুৰণি আছিল - পাহাৰসমূহৰ দৰে পুৰণি - আৰু তেওঁৰ স্কেলসমূহ উজ্জ্বল সোণৰ পৰা পাতল আম্বাৰ হৈ পৰিছিল। শতাব্দী ধৰি, তেওঁ কিবা এটা সংৰক্ষণ কৰিছিল। কোনো ধন-সম্পদ নহয়। কোনো ৰাজ্য নহয়। এটা একক বীজ। তলৰ গাঁওবাসীয়ে সেই বীজটো কি আছিল সেইটো ভুলি গৈছিল, কিন্তু ড্ৰেগনে কেতিয়াও ভুলি নগল। আৰু আজি ৰাতি, যেতিয়া উপত্যকাত প্ৰথমবাৰৰ বাবে শীত পৰে, তেওঁ জানিছিল যে শেষত ইয়াক বপন কৰাৰ সময় হৈছে।

ড্ৰাগনটোৱে বীজটো নিজৰ প্ৰাচীন ঠোঁটৰ সহায়ত নমনীয়ভাৱে তুলি লৈ মেঘৰ স্তৰৰ মাজেৰে ওপৰলৈ উঠিল। বায়ুৱে তাৰ চকুত আঘাত কৰিলে, কিন্তু সি উঁচুলৈ উঠিল - হ'কছ পাৰ হৈ, তৰাৰেখা পাৰ হৈ, মাউন্ট এৰিয়াৰ শিখৰলৈ। তাত, দুটা সূৰ্য্য-গৰম পাথৰৰ মাজৰ এটা ফাটত, সি বীজটো থৈ শ্বাস ল'লে। অগ্নি নহয়। এইবাৰ নহয়। এটা গৰম, সোণালী শ্বাস, গ্রীষ্মকালৰ দৰে, তাৰ ঠোঁটৰ পৰা ওলাই আহিল আৰু সৰু বীজটোক আৱৰি ল'লে। আৰু তেতিয়া - পাহাৰটোৱে গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।