Àwọn Àmì-ìwé Tí A Fẹ̀

De Melodie van de Manara In een klein dorpje aan de overkant van de Suriname-rivier, waar het water zo diep groen is dat je erin zou kunnen verdwalen, woonde een jonge vrouw genaamd Sita. Sita was niet bijzonder mooi, maar haar ziel had een kleur; een ongeraffineerde, warme tint, als roet gemengd met mangobaad. De jungle om het dorp heen was groots en stil. Er waren geruchten over de Manara – een soort etherische zangeres die alleen hoorbaar werd bij volle maan. Ze zou melodieën weven uit de wi