Sain wedi'i Rhannu

บ้านเดิมที่เคยสุข วันนี้ทุกข์แทรกเงียบงัน เสียงหัวเราะทุกวัน กลับเลือนหายไร้ร่องรอย มองหน้ากันทุกเช้า แต่ความเหงากลับล่องลอย คำพูดที่เคยคอย กลับกลายเป็นเพียงลมผ่าน ฉันเองก็อ่อนล้า เก็บน้ำตาไว้เนิ่นนาน อยากพูดสิ่งในใจ แต่ก็กลัวไม่เข้าใจ บางครั้งแค่คำดุ ก็เหมือนพายุซัดใส่ ยิ่งฟังยิ่งหวั่นไหว เหมือนหัวใจไม่สำคัญ แต่ลองมองอีกด้าน เขาก็ผ่านเรื่องกดดัน ภาระที่ผูกพัน หนักเกินกว่าจะเอ่ยคำ พ่อแม่ต้องเหนื่อยนัก เพื่อให้รักยังคงนำ คำดุที่ย้ำย้ำ อาจเพราะกลัวเราหลงทาง เขาอาจไม่ถนัด จะบอกรักอย่างอ่อนหวาน เลือ