ბრძოლის წინ... ყოველთვის არის სიჩუმე...
ისეთი სიჩუმე...
სადაც თვითონ სამყაროც კი...
ვერ ბედავს სუნთქვას...
და ამ სიჩუმეში...
დგანან ორი ძმა...
დანტე...
და ვირჯილი...
ერთი — ცეცხლი...
მეორე — ყინული...
დანტე იღიმის...
თითქოს ეს ყველაფერი...
უბრალოდ თამაშია მისთვის...
მისი თვალები ანთებულია...
ქაოსით...
თავისუფლებით...
იმ ძალით...
რომელსაც ვერავინ აკონტროლებს...
ის იბრძვის არა იმიტომ, რომ უნდა...
არამედ იმიტომ...
რომ ეს მისი ბუნებაა...
ვირჯილი დგას უძრავად...
როგორც ქანდაკება...
მისი