الصوت المشترك

एउटा सानो गाउँमा सुनिला नामकी केटी बस्दिन थिई। ऊ फलफूल पसलमा काम गर्थी। एक दिन, अर्जुन नामको केटा, जसलाई मिठा मिठा फलफूल मन पर्थ्यो, पसलमा आयो। अर्जुनले स्याउ हेरेर भन्यो, “यो स्याउ कति मिठो छ?” सुनिलाले मुस्कुराउँदै भनिन्, “तिमीलाई मिठो चाहियो भने, सधैं यहाँ आउनुपर्छ।” त्यस दिनदेखि, अर्जुन हरेक दिन सुनिलाको पसलमा आउन थाल्यो। फलफूल किन्ने बहाना मात्र थियो, उसको मुस्कान हेर्नको लागि हो। एक दिन अर्जुनले सुनिलालाई भने, “तिमी मेरो जीवनको सबैभन्दा मिठो फल हौ।” सुनिला लाजाई, तर खुशी हुँदै भनिन्,