Pāhonoa te oro

Het sneeuwde, het vroor, toen dooide het, smeltwater lekte van het dak. Het werd avond en het vroor opnieuw. ’s Morgens hingen er ijspegels aan de dakrand, sommige wel dertig centimeter lang, alsof het dak tanden had, glazen tanden. Thomas keek ernaar met open mond. Zijn moeder nam foto’s. Van hem, met zijn warme wollen wanten, een dikke jas, grote laarzen en een rode muts met oren tussen de resten sneeuw. Zijn gezicht een en al verrukking, grappig, wonderlijk. Mooie foto’s. Zijn vader haalde ee