Pāhonoa te oro

The vanishing Ethan Ik loop door de Londense straten. Het regent en het is koud. Elke voetstap die ik zet echoot alsof de stad me volgt. Ze zeggen dat londen een levendige stad is,maar geloof me ,in sommige delen van Londen wil je niet komen. Het vale licht van de lantaarnpalen weerkaatst op het natte asfalt. Ik ben er. Het is een klein en oud gebouw. Ik kijk om me heen er is niemand. Ik loop naar binnen. Ik zie een grote zaal met een poduim en honderde stoelen eromheen. Er zitten al een