الصوت المشترك

ساعت... دو و چهل و سه دقیقه نیمه شب بود... گوشی ات... خودش روشن شد... بدون اینکه حتی لمسش کنی... یه نوتیفیکیشن جدید ظاهر شد... من... پشت سرتم... اولش خندیدی... فکر کردی یکی از دوستاته... اما وقتی آروم برگشتی عقب... هیچ کس... اونجا نبود... خونه... کاملاً ساکت بود... چند ثانیه بعد... دوباره …

ساعت... دو و چهل و سه دقیقه نیمه شب بود... گوشی ات... خودش روشن شد... بدون اینکه حتی لمسش کنی... یه نوتیفیکیشن جدید ظاهر شد... من... پشت سرتم... اولش خندیدی... فکر کردی یکی از دوستاته... اما وقتی آروم برگشتی عقب... هیچ کس... اونجا نبود... خونه... کاملاً ساکت بود... چند ثانیه بعد... دوباره پیام اومد... چرا کامل برنمیگردی... نگاه کنی... این بار... قلبت شروع کرد به تند زدن... خیلی آروم... سرت رو چرخوندی... باز هم... هیچی... تصمیم گرفتی گوشی رو بذاری کنار... اما قبلش... یه پیام دیگه