บ้านเดิมที่เคยสุข
วันนี้ทุกข์แทรกเงียบงัน
เสียงหัวเราะทุกวัน
กลับเลือนหายไร้ร่องรอย
มองหน้ากันทุกเช้า
แต่ความเหงากลับล่องลอย
คำพูดที่เคยคอย
กลับกลายเป็นเพียงลมผ่าน
ฉันเองก็อ่อนล้า
เก็บน้ำตาไว้เนิ่นนาน
อยากพูดสิ่งในใจ
แต่ก็กลัวไม่เข้าใจ
บางครั้งแค่คำดุ
ก็เหมือนพายุซัดใส่
ยิ่งฟังยิ่งหวั่นไหว
เหมือนหัวใจไม่สำคัญ
แต่ลองมองอีกด้าน
เขาก็ผ่านเรื่องกดดัน
ภาระที่ผูกพัน
หนักเกินกว่าจะเอ่ยคำ
พ่อแม่ต้องเหนื่อยนัก
เพื่อให้รักยังคงนำ
คำดุที่ย้ำย้ำ
อาจเพราะกลัวเราหลงทาง
เขาอาจไม่ถนัด
จะบอกรักอย่างอ่อนหวาน
เลือ